ไม่ต้องการหรอกความเห็นใจ ที่ใครๆให้มา
ไม่อยากน่าสงสารขนาดนั้น
เจอะกับใครก็ยังยิ้มให้ ฝืนมันไปทุกวัน
เพื่อแสดงว่าฉันไม่อ่อนแอ

แล้วพออยู่คนเดียวที่น้ำตามันไหล
เพราะว่าปากกับใจที่ไม่ตรงกัน

อกหักแต่ทำแข็งแกร่ง อกหักปากแข็งทุกราย
หัวใจมันแตกสลาย ไม่มีชิ้นดี
ปากบอกว่าลืมเขาได้ แต่ใจไม่ลืมสักที
ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้ แกล้งทำเป็นดีทั้งที่เจ็บ

ไม่อยากเจอหน้าคนรู้จักที่เข้ามาทักทาย
มันก็อายที่ฉันเป็นคนแพ้
ไม่อยากดูว่ายังเสียใจ ก็เลยทำไม่แคร์
ไม่ต้องการเลยแม้ความห่วงใย

แล้วพออยู่คนเดียวที่น้ำตามันไหล
เพราะว่าปากกับใจที่ไม่ตรงกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันเหมือนตามืดมัว ที่มองไม่เห็น
ว่าใครคนนั้นเป็นคนสำคัญ
ก็ทั้งๆ ที่คุ้นเคยกัน เจอกันทุกวัน
ฉันก็ยังมองข้ามเธอไป
ฉัน ฉันในวันนี้ ที่เธอจากลา
เพิ่งมามองเห็นคุณค่าของเธอ
กว่าจะรู้หัวใจตัวเอง ก็ได้แต่เพ้อ
ไม่มีเธออยู่เคียงข้างกัน

อยากให้เธอได้ยินซักครั้ง
ไม่ว่าเธออยู่ที่ไหน
ให้ฉันบอกกับเธอได้ไหม
ว่าฉันไม่มีเธอแล้วหัวใจว่างเปล่า
ตื่นขึ้นมาไม่เห็น ไม่เจออะไรทั้งนั้น
ฉันต้องอยู่ลำพังเดียวดายชอกช้ำ
เหลือเพียงคำถามที่ฉันอยากรู้
สายไปไหม ถ้าบอกว่ารัก

ฉัน เหลือเพียงแค่เงา เหลือเพียงความเหงา
เจ็บปวดรวดร้าวและทรมาน
อยากจะหมุนเข็มนาฬิกา
กลับไปวันนั้น อยากบอกเธอว่าฉันรักเธอ